Προσωπικό μήνυμα του διαχειριστή

Το ΣΤΑΥΡΟ-ΛΕΞΟ είναι προσωπική δουλειά ετών ολόκληρων (ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο του 2010!) και σαν παιδί μου θα συνεχίσει να υπάρχει και να προσφέρει γνώσεις, παιδεία και απόψεις για όλα τα θέματα που ενδιαφέρουν πρωτίστως εμένα τον ίδιο. Ο τίτλος άλλωστε μιλάει για Σταύρου Λέξις, επομένως η υπογραφή μου βρίσκεται παντού σε αυτό το blog.
Μέσα στα χρόνια που πέρασαν ο χρόνος μειώθηκε και τα ενδιαφέροντά μου αυξήθηκαν. Απέκτησα μια υπέροχη οικογένεια και η συγγραφή μπήκε στη ζωή μου. Τα πρώτα μου έργα είναι ήδη εκεί έξω. Εδώ θα βρείτε και τη σελίδα των εκδόσεών μας, καθώς και την προσωπική μου σελίδα ως συγγραφέας. Σας περιμένω να συναντήθουμε σε όποιο από τα ταξίδια αυτά προτιμάτε.
Με παρηγορεί πως η επιλογή μου για διαχρονικά άρθρα από το διαδίκτυο ήταν σωστή, καθώς τόσα χρόνια μετά το ενδιαφέρον μένει αμείωτο από εσάς για τα θέματα που έχουν αναρτηθεί.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, ενισχύει το ενδιαφέρον μου για να συνεχίσω να κάνω όλα όσα αγαπάω.

Σταύρος

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Ζώντας μέσα σε μια πλαστική φυσαλίδα... (η πραγματική ζωή του David Phillip Vetter)


Μπορεί η ιστορία του μικρού David να είναι λίγο μεγάλη,αλλά αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε και να αναρωτηθείτε κάποια πράγματα..... 
Ο David Phillip Vetter ήταν ένα αγόρι από το Τέξας των ΗΠΑ που έπασχε από μία σπάνια γενετική ασθένεια, γνωστή ως Βαριά Συνδυασμένη Ανοσοανεπάρκεια (ΒΣΑΑ). Έπρεπε αναγκαστικά να ζει σε αποστειρωμένο περιβάλλον και έγινε γνωστός ως το αγόρι που ζει σε πλαστική φυσαλίδα.

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Τα μπορντέλα-φυλακές του Μπαγκλαντές

Ο φωτογράφος Miguel Candela, φωτίζει με τις εικόνες του ζωές στο σκοτάδι.
Ο φωτογράφος (ως ανθρωπολόγος-φωτογράφος του αρέσει να αυτοπροσδιορίζεται) Miguel Candela, περιγράφει στο περιοδικό Spiegel με εικόνες και λόγια τις μίζερες ζωές των ιερόδουλων του Μπαγκλαντές. Για το έργο του: "Οι οίκοι ανοχής: ζώντας στο σκοτάδι", ο Candela βραβεύτηκε ως νέο ταλέντο με το βραβείο "Prix de la Photographie» του Παρισιού. Ο Candela, μιλάει στο περιοδικό για τη δυσχερή θέση των εργαζομένων του σεξ στο Μπαγκλαντές και το τι σημαίνει για τις γυναίκες να ζουν σε έναν οίκο ανοχής. «Το σεξ μαζί τους κοστίζει δυο δολάρια και η κοινωνία τις περιφρονεί σαν σκουπίδια. Το πορνείο είναι το σπίτι τους, η προστασία τους από τον έξω κόσμο και από μια καταδίκη σε ισόβια. Οι σοβάδες που καταρρέουν από τους τοίχους και το τρεμάμενο φως από τις λυχνίες φθορισμού παράγουν απόκοσμες γυμνές σκιές στους σκοτεινούς διαδρόμους, όπου 50 γυναίκες ζουν σε εξαιρετικά άσχημες συνθήκες».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...